สวัสดีคุณผู้อ่านทุกท่านนะคะ! ดิฉัน จารุวรรณ วิริยะผล วันนี้ฉันจะมาเล่าประสบการณ์ความทุกข์ทรมานจากโรคริดสีดวงทวารของตัวเองให้ทุกคนทราบ
พร้อมกับเปิดเผยวิธีที่ช่วยให้ฉันสามารถหายดีได้ โดยไม่ต้องผ่าตัด!
ฉันประสบกับโรคริดสีดวงทวารตั้งแต่อายุ 54 ปี ฉันทำงานอยู่ฝ่ายบัญชีของบริษัทเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง ด้วยภาระงานที่ได้รับมอบหมายมากมาย
ทำให้ฉันต้องนั่งประจำโต๊ะตลอดเวลาและแทบไม่มีเวลาดื่มน้ำหรือกินผักผลไม้ที่มีประโยชน์เลย
พฤติกรรมเหล่านี้ทำให้ฉันมีความเสี่ยงสูงที่จะเป็นโรคริดสีดวงทวารมากถึง 70%
จากนั้นอาการถัดมาที่เกิดขึ้น คือ
คันบริเวณทวารหนัก
แต่ฉันก็ยังเลือกที่จะเพิกเฉยกับอาการนี้ เนื่องจากอาการคันไม่ได้รุนแรงมากนัก ฉันจึงคิดว่าเป็นเรื่องปกติและอดทนกับมันต่อไป
จนกระทั่งผ่านไป 2-3 เดือน อาการคันก็ยังไม่หายไปสักที ฉันคิดว่าอาจมีพยาธิปรสิตชอนไชอยู่ก็เป็นได้
ฉันจึงซื้อยาถ่ายพยาธิมากิน เพื่อหวังว่าจะขับถ่ายพยาธิเหล่านี้ออกไปได้ แต่หลังจากที่ฉันกินยาแล้วก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ แล้วฉันก็นึกขึ้นได้ว่า
อาการคันมักจะรุนแรงขึ้นหลังจากการขับถ่าย ยิ่งถ้าคุณไม่ล้างด้วยน้ำ แต่ใช้เพียงแค่ทิชชู่เช็ดออก อาการคันจะรุนแรงมาก
ดังนั้นฉันจึงยอมปรับเปลี่ยนวิถีการใช้ชีวิตใหม่ กล่าวคือ หลังจากที่ฉันขับถ่ายเสร็จ ฉันก็จะตรงไปอาบน้ำอย่างรวดเร็วทันที แต่อย่างไรก็ตาม
อาการคันอาจเกิดขึ้นได้ทุกเวลา ที่แย่ไปกว่านั้น คือ มีบางครั้งที่มันคันมากจนฉันอยากจะเกามันในที่สาธารณะ มันทรมานมากเลยนะคะ
ฉันรู้สึกอยากจะกลับบ้านไปอาบน้ำให้ได้เลย แม้ฉันจะรู้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นแล้ว แต่ฉันก็ยังไม่ทำอะไรและคิดว่าอาการคันคงจะหายไปสักวัน
สุดท้ายสิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้ามไปจากที่ฉันคิด
หลังจากนั้น 4 เดือน
ฉันก็มีเลือดไหลออกมาในระหว่างการขับถ่าย ฉันเริ่มรู้สึกเจ็บเมื่อเดินและนั่งเป็นเวลานาน
ฉันเริ่มรู้สึกเจ็บเมื่อเดินและนั่งเป็นเวลานาน สุดท้ายฉันจึงยอมจำนนต่อความเจ็บปวดและอาการคัน สิ่งแรกที่ทำ คือ ฉันไปร้านขายยาเพื่อซื้อยาแก้ปวดมาทาน
แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลยค่ะ 6 เดือนต่อมา ฉันเริ่มมีก้อนเนื้อไหลออกมาจากก้นของฉันและมีเลือดออกเกือบทุกครั้ง ไม่ใช่แค่ในระหว่างขับถ่ายอีกต่อไปแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเริ่มรู้สึกกลัวว่าอาการจะรุนแรงขึ้นกว่านี้ ยิ่งไปกว่านั้นความเจ็บปวดและอาการคันก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นด้วย
ทุกครั้งที่มีการเคลื่อนไหวร่างกายอาการเหล่านี้ก็จะพุ่งมาหาฉันทันที ฉันไปทำงานไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ฉันทำได้เพียงร้องไห้และทนอยู่กับความทรมาน
แต่โชคดีที่งานของฉันสามารถทำได้จากที่บ้าน ฉันจึงเริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับอาการเหล่านี้ทางอินเทอร์เน็ต ปรากฎว่าฉันเป็นโรคริดสีดวงทวาร!!